วันเวลาก้อผ่านไปเร็วซะจริงๆ
แป๊บๆ ก้อจะจบแล้ว เร็วจัง
ฮือๆๆ แล้วจะรับผิดชอบตัวเองไหวมั้ยเนี้ย
จะจบออกมาเปงบัณฑิตที่มีคุณภาพรึป่าวก้อไม่รู้
หนังสือหนังหา ก้อไม่ค่อยตั้งใจอ่าน
คิดแล้วก้อเครียดอยู่.......งืมๆๆ
ใกล้สอบเข้ามาทุกที
หนังสือยังไม่อ่านสักกะตัว
แต่เพื่อนๆๆ ตั้งใจกันมากมาย
ทำไมเปงคนแบบนี้นะ แก้นิสัยไม่เคยหาย
เอาหล่ะ พรุ่งนี้ก้อเปงวันวาเลนไทล์
ว่ากันว่า เปงวันแห่งความรัก...เหรอ
สำคัญยังงัย อันนี้ไม่ทราบที่มาที่ไป
รู้แต่ว่า ชายและหญิงจะแสดงความรัก
อืม.....แค่คิดแล้วก้อสยอง!!!!
ไม่ชอบเทศกาลแบบนี้เท่าไหร่
แบบว่าไม่ค่อยสมหวังเท่าไหร่
แค่ได้ยินว่า วันวาเลนไทล์ ก้อขนลุกแล้ว
เอิ๊กๆๆๆๆๆ
ช่วงนี้ก้ออกแนวเศร้าๆ กับชีวิต บวกกับสับสนๆๆกับอนาคตของตัวเอง
ยังงัยก้อต้องสู้กับไฟล์นอล หั้ยเต็มที่
Happy Valentine Day 2008
ผ่านไปแล้วสำหรับการสอบที่หนักหน่วง โหดร้ายยิ่งนัก
สภาพร่างกายทรุดโทรม แย่ๆๆ
หลายคนเคยบอกไว้
เวลา จะช่วยทำหั้ยทุกอย่างดีขึ้น
แต่ทำไม เวลายิ่งนาน
ความรู้สึกยังคงเหมือนเก่า
ความผูกผันและวันเวลาเก่าๆ
มันยังคงเดิม
ความห่วงใย ความหวังดี
ขอบคุณจริงๆ
ผ่านไปแล้ว...commed กับความรู้สึกที่เปลี่ยนไป
ได้อะไรมากกว่าที่คิด.....เรามองโลกใบนี้เปลี่ยนไป
มุมมองที่ไม่ได้มีแค่ ตัวเอง..ครอบครัว...เพื่อน
เหมือนกบในกะลา....ได้ออกไปดูโลกภายนอก ซะบ้าง ก้อดี
วันแรก-แรก ความคิดเดียว คือ...ฉันจะกลับ**
นับวันถอยหลัง
วันท้ายๆๆ เริ่ม...เอ้ย เร็วจัง...จะกลับแล้วนะ
รู้สึกว่าจะผูกผันกะทุกๆๆคน
พี่อังคาร head บ้านสุดฮา มุกแป๊กตลอด
ผู้ที่ทำหั้ยทุกคนในบ้านเรียกเราว่า **หนิงเอ๋อ**
เอม คิตตี้ เปรี้ยว เบส เพื่อนMD
ที่ทำหั้ยเรารู้สึกว่า หมอก้อน่ารักดีนี่นา
ลบทัศนะคติเดิมๆๆทิ้ง
พี่เฟม โฟรโด ของบ้าน ตัวจริงนิสัยดีชะมัด
ผิดกับคำบอกเล่า...ที่เคยได้ยินมาอย่างลิบลับ
พี่จอห์น Man of the year ผู้ทำเปงทุกๆๆอย่าง ปลื้มจริงๆ
เจ้ โอ....เกือบตีกันตาย แต่เจ้ก้อดูแลน้องคนนี้อย่างดี
ขอบคุง...ครอบครัวคุงยายที่หั้ยเราได้พักพิง
ทรัพยากรในสวนคุงยาย ถูกเราผลาญจนเกลี้ยง
พี่ช่อ ที่เปงกะลังใจหั้ยเราอยู่ในค่ายได้
และปรีชาด๊อกแด๊ก ที่คอยฟังความทุกข์ของเราเสมอ...
**กลับมามอก้อออกเปรี้ยว.......วิ่งเข้าหาแสงสี สุด-สุด
เละเทะดีแท้ ชีวิตเรา....สนองneed
ก่อนเปิดเทอมก้อขอละกัน...
เกรดเทอมนี้ออกแนวดีแฮะ...ถึงไม่ได้ตามเป้าหมาย..แต่ก้อokนะ
เทอมหน้า สุด-สุด ต้องทำหั้ยดีกว่าเดิม....ตามเป้าหมาย หั้ยได้ พี่น้อง
ชีวิตก่อนเปิดเทอมนี่.....สุดๆ จริงๆ แต่เปิดเทอมก้อเรียนหนักโคตร หวั่นใจ
****ชีวิตต้องดิ้นรนเพื่อหั้ยอยู่รอด**** จงเข้มแข็งต่อไป****
วันนี้เพื่อนๆ กลับบ้านกันหมดแล้ว นั่งเหงา เหงา อยู่คนเดียว
ว่าจะไปนอนกะเพื่อน แต่ก้อนะ อยู่ห้องตัวเองน่าจะดีกว่า เกรงจายๆ
ไม่มีอะไรทำ รอไปcommed โหย....อีกตั้ง3วัน
วันนี้ก้อไปทำงานที่คณะมา....เหนื่อยโคตร....เตรียมโครงการตรวจfece
จะบ้าตาย.............นึกว่าจะหลุดพ้นตั้งแต่ปี2.......ซวย
เห็นหน้าจารย์โชติ....กะจารย์อรุณ ลอยมาแต่ไกล 55+
เมื่อคืน ไปแจมกะแกงค์บี้ด อืม ก้อคนมันไม่มีไรทำ
ครายชวนไปไหนก้อไป..........กะเค่า
.....ทำนองว่า อิ่มจัง ตังค์อยู่ครบ....ซะง้านนนน
ไปเจอเพื่อนในคณะที่ไม่ค่อยกินเส้น
ออกแนว.......ขิว
เข้าไปทัก....เออ มานก้อเปงคนดีใช้ได้เลย
รู้สึกดีกะ**เพื่อนคนนี้** ขึ้นมากมาย
.......ไม่อยากไปcommed.........
ความรู้สึกอย่างเดียวในตอนนี้
กลัวตีกันตายกะคนในบ้าน
ไอ้เราก้อใช่ว่าดิบ-ดี ซะที่ไหนกัน
เงินก้อหมด.....แบบว่าหมดจริงๆตอนนี้
หม้ด....หมด แทบจะต้มชีสต์ที่เรียน
กินแทนมาม่า 555+ เศร้า
โอ้ยๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆเครียดดดดดดดดด
บางเวลา เราเองก้อสับสนและไม่เข้าใจในความคิดของเราเอง
ความเหนื่อยล้า กับความพยายามที่จะ รัก
จริงๆ แล้วมันคือความรักใช่หรือไม่
หรือเป็นแค่ความสับสน
รัก คำๆนี้คืออะไร
คือ ความเสียสละงั้นเหรอ
ป่าวเลย.......
เราแค่ใช้คำว่ารัก มาผูกมัดคนสองคนไว้ด้วยกัน
ถ้าใจไม่เหลือความห่วงใยไว้แล้ว
จะผูกมัดกันด้วยคำว่า รัก
ไว้เพื่ออะไรกัน
ตัวเราเองพร้อมที่จะเสียสละเพื่อใครแล้วจริงเหรอ
เหนื่อย ที่จะต้องมานั่งกังวลว่าจะทำหั้ย
คำว่า รัก หลุดลอยไป
เหนื่อย ที่จะต้องมานั่งสนใจกับความรู้สึกของคนอื่น
เหนื่อย กับการปรับตัวเอง
เหนื่อย กับเวลาที่เราต้องการคนที่คอยปลอบใจ
แล้วคนๆๆนั้นที่เรา ต้องการเค่าหายไปไหน
จริงๆ แล้วชีวิตคนเราก้อไม่ได้ต้องการอะไรมากมาย
นิยามคำว่ารักของเรานั้น
แม้จะแตกต่างจากคนอื่น
แต่ก้อมีคุณค่าในใจเรา
เวลาที่เราเหนื่อยล้า เค่าคนนั้นจะอยู่เคียงข้างเราเสมอชีวิต
เวลาที่เรามีปัญหาจนแทบจะร้องไห้ เค่าคงจะรับรู้ได้ด้วยน้ำเสียงของเรา
ถ้าเราไม่ได้เกิดมาเพื่อที่จะอยู่เคียงข้างกันจริงๆๆ
ก้อคงต้องจากกันไป
นี่แหละคือ ชีวิต
โอ้ย......................... จะ สอบ 
แล้ววววววววววววว
**หนังสือ**หนังหา**ไม่อ่าน
มานั่งแชท--เอม--สบายใจเฉิบ
ชีวิต......น๋อ.......ชีวิต
เครียด.....เครียด.........เครียด..
หลายเรื่อง*สุ่มๆ* ปวดหัวไปหมด
ไม่อยากคิดไรมากมาย
แต่เรื่องก้อดัน...วิ่ง....เข้ามาหาเราเอง ซะงั้น
รึว่าเราจะคิดมากไปเอง!!!!
เฮ้อ.........
***เวลา....หมุนไปอย่างรวดเร็ว
จนบางทีเราก้อเผลอปล่อยหั้ยชีวิต
ผ่านไป วัน-วัน
ลองทำสิ่งต่างๆ ให้ช้าลง....
**คิดหั้ยดีว่าชีวิตต้องการอะไร**
แล้วเราจะพบว่า...ตัวเองมีความสุขมากขึ้น***
-----เฮ้อ.......เศร้าใจ----
ในที่สุดก้อได้กลับมาที่
บ้าน
...
หลังจากที่ต้องตรากตำอ่านหนังสือแทบ**ตาย**
คะแนนจะออกมาเปนงัยไม่รู่ คาดว่ากลับไปคงได้ช็อค!! กันไปตาม-ตามกันละคับพี่น้อง เห๊อะๆ
สนุกดี...ขำขำกับครอบครัว พักกายและใจมากมาย
แต่ก้อออกแนวไม่อยากกลับไปเรยีนซะงั้น เรยีนหนักจนท้อใจ....
พยายามเอาเพลง+รูปลงสเปช....แต่ก้อจน**ปัญญา** เนตเต่าสุดยอด.....
เออ!!!ยอมแพ้...ช้านไม่อัพ..ก้อด่ายว่ะ!!
ช่วงนี้ออกแนวเซ็ง-เซ็ง ....กับ โลกใบนี้....
..........อยากหนีไปหั้ยไกล-ไกลเลย.......ย......ย....
ไปไหนดีหล่ะ???
***ดาวอังคาร.....รึดาวพูลโตดี ***
ไม่ค่อยมีกะลังใจจะทามอะไร
สิ่งที่เราคิด..เราคาดหวังมันกลับไม่เป็นอย่างที่เราตั้งใจ
.......................
**ช่าง--head--มาน**
......................
วันนี้วันแม่...ได้ไหว้แม่ทั้งครอบครัว เปงอะไรที่รู้สึกดีแฮะ..
บ้านเราก้อ**ฮา**อีกเช่นเคยขณะที่กะลังซึ้ง-ซึ้ง
ดันมีคนทะลึ่ง พูดขึ้นกลางวง...บอกหั้ยเอาพวงมาลัยไปหั้ย**พ่อ **
....งงมั้ย??...คือไม่ได้เอาไปไหว้พ่อ...
แต่หั้ยพ่อเอาไป**ไหว้แม่**55+ ซะงั้น...
อาทิตย์หน้า....มีลงประชามติ...คาดว่าคงไม่กลับบ้าน กลับบ่อยๆๆตังกะสะมาก้อหมดอ่ะดิ
.........ยิ่งจนอยู่แล้วยิ่งกรอบ..บ..ไปใหญ่........555+
วันนี้ไม่มีไรจะอัพเท่าไหร่ แค่เหงาๆๆ....
คิดถึงคนที่อยู่ห่างไกล.......แต่จะทำอะไรได้.....นอกจากแค่คิดถึง
**ความจริงใจและความมั่นคงอยู่** จะยังคงอยู่อีกนานแค่ไหน........
คนที่เราคิดว่าคงรักกันมั่นคง ไปกันได้ดี..ยังเลิกกันต่อหน้าเราได้
**เพื่อนเศร้า...เราก้อเศร้า** ....หวังว่าเพื่อนจะทำใจได้เร็ววัน....
สัจธรรมที่แท้จริง.....**คนมันจะไป สักวันหนึ่ง...มันก้อต้องไปอยู่ดี**
สรุป......**รักแท้**นอกจากครอบครัวแล้ว ไม่มีจริงในโลกนี้คับ พี่น้อง....จบข่าว
*************************
ในที่สุด...กษมา ก้อตัดสินใจกลับบ้าน ไม่ว่าใครทักท่วงยังงัยฉานก้อไม่สน.....จะกลับโว้ย!!! หลายคนถามว่ากลับไปทำเพื่อ.... วันเดียว 555 + หลังจากผ่านมรสุมวิกฤติชีวิตมาในที่สุดก้อได้กลับบ้าน....เหนื่อย....เมื่อวันพฤหัสก่อน จะบ้าตาย!! จะเปงลมในห้องแลป....เอ่า!!ชีวิตเอาเข้าไปอยู่ดี-ดีก้อหน้ามืดซะงั้น โชคดีที่มีเพื่อนที่ดี....ขอบคุณ**เม็ดฝน+จรินทร์**ที่ช่วยทำแลปต่อหั้ยจนเสร็จและยังช่วยล้างอุปกรณ์แลปอีกมากมาย ขอบคุณจากใจจริง......ซึ้ง-ซึ้ง ขับรถกลับมาหอแทบไม่รอด...กินยา+นอนสักพักก้อต้องรีบขับรถกลับไปสอบอีก..หนังสือหนังหาไม่ต้องพูดถึงไม่ได้อ่านสักตัว....อาศัยความรู้ที่ขังอยู่ในสมองล้วน-ล้วน55+ เกมส์วัดดวงกันสุด-สุด ตกบ่ายทำแลป hemato ต่อ แทบคลั่ง...นึกว่าจะได้กลับมาพัก .....ชิชะ!!!! พี่มาเรียกไปล้างplate เพาะแบคทีเรียต่อ **กรูจะบ้าตาย** ตั้งแต่5โมงครึ่ง...........ปาไปถึงสี่ทุ่มครึ่ง......เหนื่อยจนเหนือคำบรรยาย **ทั้งกลิ่นทั้งปริมาณ** คุณภาพคับแก้วจริง-จริง.......ล้างเสร็จกินไรแทบไม่ลง....***วันนี้....นรกของจริง*** ชีวิตนี้ชั่งเศร้านัก..........กลับบ้านๆๆๆๆๆๆ ไม่สนใจอะไรอีกแล้ว
วันศุกร์**.....head เขต commed นัดประชุมวันอาทิตย์ตอนบ่าย2 เอ่า!! กะจะอยู่บ้านหั้ยนานๆหน่อย ดันต้องรีบกลับมาประชุม....ไรว๊า เขตอื่นไม่เห็นนัดเลย แถมตอนเย็นมีงานเฟรชชี่ไนท์ ชุดของกษมายังหาไม่ได้เลย คอนเซปส์คือ....ชุดไทย 555+ จะไปหาได้ที่ไหนมิทราบ...ตอนปี1ก้แทบตายเพราะไอ้คอนเซปส์ชุดไทยนี่หล่ะ.....ต้องออกไปเช่าชุดอยู่คณะหมอลำนอกมอ..เปลี่ยวก้อเปลี่ยวนึกว่าจะถูกฆ่าตายกับตุ๊กติ๊กในซอยซะแล้ว แต่ก้อรอดมาได้55+ เด๋วจะแต่งหั้ยอึ้งกันไปทั้งงานเลย คอยดูๆๆ5555555.....
แต่ละวันแทบไม่มีเวลาได้คิดอะไร....กลับถึงห้องแบบว่าอยากนอนอย่างเดียวไม่ไหวๆๆ สุขภาพทรุดโทรมโหม้ด.......งานก้อเยอะแทบท่วมหัวตายงานเดี่ยวงานกลุ่ม โอ้ย!!!สารพัดนึก นึกอะไรไม่เคยได้ดั่งใจเล้ย....หั้ยตายเห๊อะ!! ***ถ้าวิ่งหนีก้อไม่มีวันชนะ มีแต่แพ้และไม่มีการพัฒนา*** ฉะนั้นจงสู้ต่อไป.... *_*
ตอนนี้กะลังเข้าใจสัจธรรมของชีวิตอย่างแท้จริง หลังจากที่ได้รู้อะไรเกี่ยวกับตัวเอง.....ก้อออกอาการเศร้าไปพักหนึ่งเหมือนกัน ทำไมพระเจ้าไม่เข้าข้างเราเลย...ตอนนี้เริ่มได้สติ....มองโลกในมุมมองใหม่ บางครั้งหลายๆสิ่งก้ออยู่เหนื่อการควบคุมของเรา เราไมสามารถเปลี่ยนแปลงทุกสิ่งหั้ยเป็นไปตามที่เราต้องการ แต่เราเลือกที่จะเปลี่ยนความคิดของเราหั้ยมองโลกใบนี้ให้สวยงามขึ้นได้ **ใช้ชีวิตหั้ยคุ้มค่า จะทำอะไรต้องรีบทำ** 555+ เข้าทาง....ซะงั้น!! *..*"
นอกจากมุมุมองชีวิตเปลี่ยนไป มุมมองความรักก้อเปลี่ยนไปเหมือนกัน เราเริ่มเข้าใจแล้วว่า **เราไม่สมควรที่จะไปเปลี่ยนแปลงใคร....** ไม่มีใครทำตามใจเราได้ตลอด ขนาดตัวเราเองยังรู้สึกเหนื่อย แล้วคนอื่นหล่ะ....จะขนาดไหนกันเชียว เปิดใจ....พบกันครึ่งทาง ไม่คาดหวังไม่ผูกมัดไม่ยึดติด.....คิดแบบนี้ก้อสบายใจดีเหมือนกันนะ...*^*
ตอนนี้ไม่รู้เป็นบ้าอะไรกับชีวิต.....สับสน งง-งง ไปหมด เวลาแต่ละวันก้อคลาดเคลื่อนไป ยังปรับตัวไม่ค่อยด่ายเท่าไหร่ แต่ละวัน....ผ่านไปอย่างยากลำบาก เฮ้อ!!! ชีวิตน๋อชีวิต แต่ก้อมีความสุขดีที่มีเพื่อน-เพื่อน คอยช่วยเหลือกัน คอยแบ่งปันความทุกข์ความสุข ในบางเรื่องที่เราหาทางออกไมได้ ก้อมีพื่อนนี่หล่ะคอยแนะแนวทางดี-ดีหั้ยเรา คิดถึงบ้าน....เหนื่อย-เหนื่อยแบบนี้ถ้าเป็นสมัยก่อนก้อยังมีพ่อกะแม่** ปลอบใจ** แต่ตอนนี้....คำว่าเข้มแข็งและยืนด้วยตัวเองเป็นสิ่งที่สำคัญที่สุด........
วันก่อนเจอ**ส้มจุก**ดีใจ-ดีใจ ถึงจะเจอกันแค่10นาทีแต่ก้อดีใจนะ คิดถึง-คิดถึง เออ...ลืมบอก เค่ากะบี้ดรอไปส่งอยู่เด้อ......แต่พอไปถึงคอมเพล็ครถตู้มันดันออกไปก่อนซะนี่ เลยไม่ด่ายเจอก่อนกลับเลย เป็นงั้นไป
วันนี้ญาดาจะเลี้ยงวันเกิดย้อนหลัง เย้.........ไปกินไอติมที่บ้านมอ....เห๊อะ-เห๊อะ แอบหวังมานานแว้ว..ว ในที่สุดก้ได้กินไอติมเย็น-เย็น กับวิปครีมก้อนใหญ่ยักษ์พิเศษ **วิปครีมของโปรด**55+ ขอบคุณญาดา ที่ประทานความสุขเล็กๆน้อยๆ มาหั้ยกับเรา.........
เพื่อนเราหลายคนตอนนี้โลกเป็นสีชมพู.....เฮ้อ...อ!!! เห้นเพื่อนมีความสุข ไอ้ตัวเราเองก้อพลอยดีใจไปด้วยอ่ะนะ ยิ้มทั้งวัน...ตอนแรกนึกว่ามันบ้าป่าวว๊า...55+.อืม...ความรักนี่เปลี่ยนแปลงคนเราหั้ยเป็นคนละคนได้จิง-จิงเน๊อะ!!!
ตรงข้ามกับชีวิตเราในตอนนี้ ความรู้สึกมันเปลี่ยนไป การมีใครคนหนึ่งเดินเข้ามาในชีวิตทำหั้ยเราได้คิดอะไรหลาย-หลายอย่าง **คนเรายอมแลกเวลามากมายกับการได้ศึกษาคน-คนหนึ่ง คนเราเสียน้ำตากับเสียงหัวเราะเพราะความรู้สึก** บางทีเราอาจจะไม่เป็นผู้ใหญ่พอที่พร้อมจะอดทนและเสียสละเพื่อคนคนหนึ่ง บางครั้งความรู้สึกก้ออยู่เหนือเหตุผล...อธิบายไม่ได้ว่าถูกรึผิด ใช่หรือไม่ใช่........เราเคยคิดว่า..ทำไมต้องมานั่งคิดถึงความรู้สึกคนอื่นอยู่เรื่อย สนใจทำไม!!แค่ความคิดของคนอื่นที่ไม่ได้รู้จักตัวตนของเรา ....เราสามารถมีชีวิตอยู่บนโลกนี้ได้โดยที่มีความสุขกับครอบครัวและเพื่อนฝูง....ไม่ต้องเอาชีวิตไปยึดติดกับใคร ตอนนี้....ดีใจที่มีคนอีกคนที่เข้ามาทำหั้ยเราได้มองโลกในอีกแง่มุมุหนึ่ง...ถึงมันจะไม่ได้สวยงามอย่างที่คิดไว้.....ไม่ได้ราบรื่นเป็นถนนคอนกรีต......ไม่ได้มีคนมาคอยเอาใจตลอดเวลาเหมือนแต่ก่อน.....ถึงจะอยู่ห่างไกล.....ถึงจะไม่มีคำหวาน....ไม่มีความห่วงใย....ไม่เคยเข้าใจความรู้สึก....และเราต้องปรับตัวเป็นผู้ใหญ่มากขึ้นเพื่อที่จะได้มองดูโลกในมุมุเดียวกัน....บางครั้งมันก้อเหนื่อย.......หนทางยังอีกยาวไกลไม่รู้ว่าวันข้างหน้าเราจะยังก้าวไปพร้อมกันอยู่รึป่าว โลกของเรามันช่างแตกต่างกันจริง-จริง.......
วันที่เวียนเปลี่ยน วันที่เลยผ่าน รักคงมั่น...เราไม่เคยห่าง เคียงคู่ชิดใกล้ ทุกเวลา
ยอมทิ้งความฝันยอมทุกๆอย่างให้กันและกัน เพียงได้เคียงข้าง เพียงได้ร่วมทาง โอ้รักนิรันดร์ ก่อนเคยคิดว่ารักต้องอยู่ด้วยกันตลอด เติบโตจึงได้รู้ความจริง
หากเคียงชิดใกล้ แต่เธอต้องทิ้งทุกอย่างเพื่อฉัน ประโยชน์ที่ใด หากรักทำร้ายตัวเอง
หากเดินแนบกาย มีพลั้งต้องล้มลงเจ็บ ด้วยกัน ห่างเพียงนิดเดียว ให้รักเป็นสายลมผ่านระหว่างเรา
แบ่งที่ว่างตรงกลางไว้คอย เพื่อให้เธอได้ตามหาฝัน ของเธอ........
เรียนรู้รักอย่าง รู้คุณค่า ฝันไม่ไกล บินไปตามทาง หาดวงตะวัน ที่เธอต้องการ
ไม่มีฉุดรั้ง ไม่มีดึงดัน เราเข้าใจ รักยังแสนหวาน รักยังไม่เปลี่ยน เคียงคู่กัน
ก่อนเคยคิดว่ารักต้องอยู่ด้วยกันตลอด เติบโตจึงได้รู้ความจริง
หากเคียงชิดใกล้ แต่เธอต้องทิ้งทุกอย่างเพื่อฉัน ประโยชน์ที่ใด หากรักทำร้ายตัวเอง
หากเดินแนบกาย มีพลั้งต้องล้มลงเจ็บ ด้วยกัน ห่างเพียงนิดเดียว ให้รักเป็นสายลมผ่านระหว่างเรา
แบ่งที่ว่างตรงกลางไว้คอย เพื่อให้เธอได้ตามหาฝัน
วันเวลาที่เราห่างไกล ความเข้าใจจะทำให้เราใกล้กัน
กลับกลายเปลี่ยนเป็นพลัง โว...
หากเคียงชิดใกล้ แต่เธอต้องทิ้งทุกอย่างเพื่อฉัน
ประโยชน์ที่ใด หากรักทำร้ายตัวเอง หากเดินแนบกาย มีพลั้งต้องล้มลงเจ็บ ด้วยกัน
ห่างเพียงนิดเดียว ให้รักเป็นสายลมผ่านระหว่างเรา
แบ่งที่ว่างตรงกลางไว้คอย เพื่อให้เราได้ถึงดั่งฝัน ร่วมกัน........
***ปลง***
ชีวิตช่วงนี้เหนื่อยสุด-สุด เรียกได้ว่า**นรก**จิงๆ ออกจากหอแต่เช้าตรู่.....กลับหออีกทีก้อตะวันตกดิน.....เศร้า
**ชีวิตน๋อชีวิต**
มองดูเพื่อนคณะอื่น ทามมัยมานสบายจังว๊า...เรียนก้อสาย แถมบางวันยังเรียนแค่วิชาเดียวอีก ตอนเย็นมายังอ่านการ์ตูนเย๊าะเย้ย!! ซะงั้น
ไอ้เรารึ...กลับมาหอด้วยสภาพ**ผีดิบ**ทุกวัน แบกร่างอันไร้วิญญาณกลับมาหอได้นี่ก้อถือว่าบุญแว้ว......
ชีวิตคือความรีบเร่ง......ข้าวเที่ยงนี่ไม่ต้องพูดถึง...บางวันกินข้าวตอนเย็นครั้งเดียว ก้อดีนะ**ประหยัดดี** ฮือๆๆๆๆ
ถ้าโชคดีหน่อยก้อได้กิน แต่กินแบบกลืน-กลืน เคี้ยวแทบไม่ทัน 5นาที 10นาที ซะงั้นไป
ปี 3 เพื่อน-เพื่อน แต่ละคน ไม่มีใครห่วงสวย ส่วนมากจะโทรมซะเปนส่วนใหญ่ เอาไรมากมายแค่ตื่นไปเรยีนก้อแทบไม่ทัน
ช่วงนี้เลยห้าม ป่วย-ห้ามลา-ห้ามโดด*** กรอกวิตามินซีเข้ากระเพาะทุกวัน***ป้องกันหวัดไว้ก่อน โดนเล่นงานขึ้นมาหล่ะ ซวย !!
****ชีวิตต้องดำเนินต่อไป.......ถ้าไม่รู้จักว่าไรคือ ความทุกข์--แล้วจะรู้สึกถึง ความสุข ได้ยังงัย****
ก่อนเปิดเทอมฮับพี่!!
เห๊อะๆๆ.......ใกล้ถึงวาระอันดี อีกครั้งคับ.....เวลานรกใกล้มาถึง แค่ตารางเรียนยังลงไม่หมดก้อเริ่มสยองนิด-นิด อะไรมานจะเรียนหนักขนาดนี้ว๊า...สงสัยกะให้เชี่ยว!!ภายใน1ปี เอาก้อเอา หั้ยกำลังใจตัวเองหั้ยมานรู้ว่าใครจะอึดกว่าใคร เดี้ยงกันไปข้างเลยคับพี่....ปี3แล้ว แก่แล้ว เริ่มรู้สึกตัวว่าที่ผ่านมาขี้เกียจดีแท้ เพิ่งสังเกตได้ว่าสันหลังของตัวเองยาวผิดปกติ และมีขนตามแขนขายาวกว่าชาวบ้านชาวช่องเค่า รึว่าเราจะแก่ตัวแล้วจิง-จิง เลยเริ่มรุ้สึกว่าตัวไร้สาระมาน๊านนาน มาได้สติเอาตอนปี3 เอาหล่ะว่ะ ปี3แล้วคงต้องทำตัวใหม่ ถึงจะเล่นจะหัวยังงัยสิ่งสำคัญคือ**อนาคต** และวิชาชีพที่ต้องเรียนรู้ให้เชี่ยวเข้าไว้ จบแล้วจะทำไรต่อ ค่อยว่ากัน.........และจะเริ่มตื่นเช้าได้แล้ว!!!!เปลี่ยนตัวเองใหม่ซะที....55+ ถ้ายังไปสายอีก มีหวังได้**ตำแหน่งขวัญใจอาจารย์**แน่นอน คิดไปคิดมาก้อใจหาย อีก2ปีก้อจะจบแล้ว รู้สึกเหมือนว่ามันเพิ่งผ่านไปเมื่อวานนี่เอง พอมองตัวเองในกระจก อ่าว!!แก่แล่วนี่หว๊า.......เศร้าปิดเทอมม่ายค่อยด่ายติดต่อกับเพื่อนๆๆเท่าไหร่เลย เนื่องจากมี3เบอร์ ม่ายรู้จาเมมเบอร์ยังงัย แต่คิดถึงเหมือนเดิมฮับรับประกันได้!! ปิดเทอมก้อม่ายค่อยได้ทามไร นั่งๆ-นอนๆ กินและกิน อ้วนเป็นช้างแมมมอท55.. เออ ได้ยินข่าวแว่วๆมาจากรุ่นพี่ ว่าปี3มีออกค่ายcom-med โหะๆๆ น่าสนุก รู้สึกจามีหลายคณะไปร่วมชีวิตอยู่ด้วยกันเหมือนรายการเรลลิตี้ ก้อมีวิชานี่หล่ะที่ทำหั้ยมีกำลังใจที่จะต่อสู้ต่อไปในปี3 เห๊อะ!! อยากไป-อยากไป นอกนั้นวิชาแต่ละอัน ดูชื่อแล้วม่ายชวนพิศสมัยเล่ยย อยากไปเที่ยวจังเลยอับ.......คืด-คิดอยู่ ว่าจาไปหาเพื่อนที่มออื่นดีรึป่าว แต่นะ ....เรียนหนักโ_ตร!! โอ้ยQ*Q หนีเที่ยวๆๆดีกว่า ก่อนกลับมาเจอนรก555+...........เอาน่า ถ้าใจยังบอกว่าไหว มีรึร่างกายจะถ้อย5555+สู้ๆคับ
23/04/2007
ไม่ได้อัพสเปชซะนาน..สงกรานต์ที่ผ่านมาแอบหนีเที่ยว ไม่กลับบ้านกลับช่องขอเป็นคนเลวอีกสักปี!! เหอะๆ แต่ถึงกระนั้นก้อยังโทรกลับบ้านอยู่...5+ 11 เมษา ออกเดินทางไปบ้านยายแป๋วก่อนจาออกจากมอด่ายก้อต้องเจอด่าน อนมข. แอบซุ้มเล่นน้ำสงสัยกะจะไม่หั้ยผุดไม่หั้ยเกิดพอสาย8ขับผ่านล้อน้ำซะเป็นถัง555+ ดีนะที่นั่งคนละฝั่งกันเราเลยรอดคนเดียวเลย.........555+ส่วนยายกะบรีสเปียกเปงลูกนกตกน้ำ กว่าจะถึงบ้านก้อปาไปเกือน4ทุ่ม สุดแสนจะเหนื่อยทั้งกายและใจได้พักซะบ้างก้อคงดีพ่อกะแม่แป๋วใจดีสุดๆๆน่ารักอ่ะ ดูแลเหมือนลูกแท้ๆ ซึ้งใจจริงๆๆค่ะ.........ครอบครัวน่ารักดี ญาติเยอะสุดๆๆ เฮฮา ปล่อยมุขกันกระจาย กะว่าถ้าตกงานคงมาขอเข้าคณะตลกกะครอบครัวแป๋วอ่ะนะ 12 เมษา เริ่มเล่นน้ำหน้าบ้าน555+ขำดีออกแนวแมลงวันบินผ่านมาก้อสาด......มีแก็งค์เด็กวัยรุ่นข้างบ้านกลุ่มใหญ่ ดูเผินๆแล้วอาจเหมือนกำลัก่อม๊อบกันอยู่ เหอะๆ เล่นน่ากลัวโครต!!!เหอะๆๆ คุงป้าปี3อย่างพวกเราก้อขอบาย......ไปเล่นกะแก็งค์เด็กแฟนฉันดีก่า ถ้าวันนั้นใครผ่านไผ่นมาจะเห็นคุงป้า3นางกับเด็กอายุ3-5ขวบประมาณ4-5คนดักสาดน้ำชาวบ้านกัน555+คิดแล้วขำ ทำไปด้าย 13+14เมษา ขึ้นรถกะบะตระเวณให้เค่าสาดโหยๆๆ แรกๆก้อสนุกดี หลังๆๆ เฮ้ยเล่นน้ำแข็งหนาวสุดๆๆ ในตอนนั้นคิดในใจอย่างเดียวว่า ** ฉานจะไม่เล่นสงกรานต์อีกแล้วววววววว** 555+ ต่อมาก้อเล่นเหมือนเดิม.....15เมษา วันนี้ไปไกลถึงหนองคายนู้น......น ไปหาดแม่น้ำโขงกัน 555+มันส์แน่ๆ แค่ออกจากบ้านยาย ก้อเปียกเหมือนลูกหมาตกน้ำทั้งรถแล้ว ไอ้สนุกก้อสนุกนะ...แต่หนาวสุดๆๆอ่ะล่อน้ำแข็งเปงถังๆ ทั้งเจ็บทั้งหนาว สงสัยเหงพวกเราเปงคุงป้าแก่ๆๆเลยม่ายค่อยปราณีล่อเปงถังซะ ในใจก้อคิดว่า ***...โอ้ยเพ้....สาด....ดดดแรงซะขนาดนี้แล้วก้อแถมถังมาด้วยเลยดีกว่า..***55+ ไปถึงหาด โอ่!!!คน สุดยอดจะบรรยาย...เหมือนหนีน้ำท่วมกันมา เยอะมากกกกก แต่ก้อม่ายหวั่นพวกเราคุงป้าทั้ง3และหลานๆๆทั้ง3ก้อ**ลุย!!!!!** แต่คนเยอะอ่ะ ออกแนวต้องระวังตัวเองมาก-มาก ทำหั้ยเราด่ายรู้ว่าถึงจะแก่แล้วแต่ก้อยังอันตรายอยู่ดี ถือว่าเปงประสบการณ์..เอาไว้แก้แค้นคืนปีหน้า.....เด๋วเจอกันนนนนน!!ฮึฮึ....ตายแน่.... ตอนกลับฝนตกหนักพายุเข้าทั้งลมทั้งฝนหนาวคูณ3 เหอะๆๆๆจะตายหั้ยด่าย ก่าจะถึงอุดร แม่แป๋วพาไปไหว้พระหลวงพ่อนาคอีก เค่าว่ากันว่าศักดิ์สิทธิ์นักแล...เหอะๆๆ เลยด่ายมาคุ้มครองตัวเองซะ1องค์ จากการสนับสนุนของแม่แป๋วขอบคุงคราบบบบบ....บ
ขอบคุณ..........เธอ..........ที่ได้เข้ามาในชีวิตที่ไร้ค่า
ขอบคุณ..........เธอ..........ที่นำแสงสว่างมาให้ด้วยความจริงใจ
ขอบคุณ..........เธอ...........ที่มองเห็นคุณค่าผู้หญิงอย่างฉัน
ขอบคุณ..........เธอ..........กับมือที่แสนจะอบอุ่น
ขอบคุณ..........เธอ..........กับสายตาที่อ่อนโยน
ขอบคุณ..........เธอ...........กับทุกย่างก้าวที่พร้อมจะเดินไปกับฉัน
ขอบคุณ..........เธอ...........กับคำปรึกษาดี-ดีและคำปลอบโยนที่มีหั้ยทุกๆๆครั้ง
ขอบคุณ..........เธอ...........กับกำลังใจที่ทำหั้ยฉันพร้อมที่จะต่อสู้กับปัญหา
ขอบคุณ..........เธอ...........ผู้ที่ทำหั้ยโลกของฉันสวยงามมากยิ่งขึ้น
ขอบคุณ..........เธอ...........ที่ไม่เคยโกรธแม้ว่าจะผิดนัดสัก100ครั้ง
ขอบคุณ..........เธอ...........ที่นั่งรอได้เปงชั่วโมงๆ
ขอบคุณ..........เธอ...........ที่ยอมผิดนัดกับเพื่อนเพื่อคนที่ไม่ตรงเวลาอย่างฉัน
ขอบคุณ..........เธอ...........ที่เลี้ยงหนังครั้งสุดท้าย..ซึ้งใจจิงๆ
ขอบคุณ..........เธอ............ที่ห่วงใยความรู้สึกของคนที่ไม่คู่ควรอย่างฉัน
สุดท้าย......แม้เราจะมีหนทางที่ได้เลือกแล้ว....ถึงเราจะไม่ได้เดินเคียงข้างกัน....ฉันจะยังคงเฝ้ามองเธออยู่ ไม่หวังที่จะให้เธอยกโทษให้......ฉันจะไม่เอ่ยคำว่าขอโทษ...คำเดียวที่จะบอกคือคำว่าขอบคุณจริงๆ
...................................................................
*******เหอะๆๆ....ชอบเพลงพี่บอย(ตรัย) อ่ะ เลยหาเนื้อมาอัพ.......
*** ส่งตรงนี้*** /***พื้นที่เล็กๆ***/***ผูกพัน***
ส่งตรงนี้
มีคำๆนึงในหัวใจที่ฉันต้องพูดมันก็รู้ว่าคงมีสักวันที่ฉันต้องบอกไปแต่วันนี้ยังทำใจไม่ได้
คือคำว่าลาก่อนเราเคยมีวันคืนที่ดีมีเธอและมีฉัน
ก็เคยมีใจที่ให้กันก็คิดว่าแน่นอนแต่เราก็เดินมาถึงตอนที่เป็นฉากสุดท้ายแล้วใช่ไหม
ไม่อยากเป็นคนต้องบอกลาแค่คิดฉันก็ยิ่งปวดใจเก็บเอาความรู้สึกดีๆ
ส่งเธอเลยตรงนี้จะได้ไหม ส่งไกลแค่ไหนเราก็ต้องลาอยู่ดี
ก่อนเราจากกันฉันควรจะหยุดเท่านี้น้ำตาที่มีให้เธอโชคดีให้เธอปลอดภัยทุกอย่าง
จะส่งที่ไหนฉันคิดว่าคงไม่ต่างยังไงก็เจ็บเหมือนกัน
ดูแลตัวเธอเองให้ดีจากนี้ไม่มีฉันเจอใครยังไงไม่สำคัญอย่าลืมกันก็พอ
พื้นที่เล็กๆ
จะต้องถอนใจ อีกสักเท่าไร โลกแห่งความเป็นจริง ไม่เคยเป็นอย่างใจ
วันและคืนเปลี่ยนหมุน ให้เราวิ่งตามเรื่อยไป โตแล้ว ทุกอย่างเปลี่ยนไป
การเป็นผู้ใหญ่ มันไม่ง่ายเลย มันไม่คุ้นไม่เคย ยิ่งคิดยิ่งเหนื่อยใจ
ไม่มีเวลาเหลือ ไว้ฟังไว้คิดถึงใคร โตแล้ว ต้องทำอย่างไร
เมื่อนาฬิกาในชีวิต หมุนเร็วกว่าใจ จนตัวเราเองอาจหล่นหาย
เมื่อเด็กคนหนึ่งที่อยู่ในใจ เขาไปไหน ทำไมวันนี้เขาหายไปจากเรา
ขอพื้นที่เล็กๆ ให้ยังเป็นเด็กอยู่ได้ไหม ในวันนึงเท่าไร ก็ไม่เปลี่ยนไปได้หรือเปล่า
ให้ความสดใส ยังอยู่กับเรา อย่าให้ใครเขามาแย่งไป แค่เพียงอยาก ขอพื้นที่เล็กๆนี้ยังเป็นเด็กไปนานๆ
ให้เรายังได้ฝันให้เรายังยิ้มได้ โลกแห่งความจริง มันจะดีหรือร้าย
เก็บความเป็นเด็ก ในหัวใจ เอาไว้
ตรงขอบฟ้านั้น มีรุ้งพาดผ่าน เมื่อความจริงความฝันได้มาบรรจบกัน
ที่ดินแดนแห่งนั้น เด็กน้อยคนหนึ่งกับฉัน จูงมือเดินไปด้วยกัน
เมื่อนาฬิกาในชีวิต หมุนเร็วกว่าใจ จนลืมว่าเราเคยเป็นใคร
อย่าลืมเด็กน้อย ทิ้งปล่อยเขาคอยอยู่เดียวดาย ได้ยินใช่ไหมเสียงนั้นที่เรียกเรา
ขอพื้นที่เล็กๆ ให้ยังเป็นเด็กอยู่ได้ไหม ในวันนึงเท่าไร ก็ไม่เปลี่ยนไปได้หรือเปล่า
ให้ความสดใสยังอยู่กับเรา อย่าให้ใครเขามาแย่งไป แค่เพียงอยาก ขอพื้นที่เล็กๆนี้ยังเป็นเด็กไปนานๆ
ให้เรายังได้ฝัน ให้เรายังยิ้มได้ โลกแห่งความจริง มันจะดีหรือร้าย
เก็บความเป็นเด็กในหัวใจ จะอยู่กับฉันตลอดไป
ผูกพัน
นี่ใช่ไหม อะไร อะไรที่เคยคิด ชีวิตที่มีแต่ฉัน ต่อจากนี้คงตัวคนเดียวอย่างที่คิด
นี่หรือที่ใจต้องการ นี่ใช่ไหมที่ฉันเคยฝันตลอดอยู่ในใจ
ชีวิตที่ไม่มีเธอรู้สึกเหมือนมันขาดอะไรไปไม่เข้าใจ เก็บเรื่องราวที่มันเก่าๆใส่กล่องไว้ มองเห็นแล้วมันปวดร้าว
รูปถ่ายเราไปเที่ยวด้วยกันเมื่อตอนนั้น ตอนนี้ยิ่งดูยิ่งเศร้า ไม่มีเสียงคำคำของเขาที่เราได้เคยฟัง
ไม่มีใครให้คอยมาไถ่ถาม เหลือเพียงแค่ความทรงจำ ที่ย้ำให้รู้ว่า
เธอใช่ไหม ที่หัวใจของฉันผูกพัน และคือเธอเท่านั้น วันนี้ฉันเพิ่งจะเข้าใจ
ไม่มีเธอมันดูเหงาๆ ยิ้มเศร้าๆบอกตัวเองไว้ นี่ยังไงโลกที่ไม่มี เธอแล้ว
ขาดเธอไปวันนี้ จึงได้เจอความหมาย ไม่มีเธอวันนี้ ฉันถึงเข้าใจ
เธอใช่ไหม ที่หัวใจของฉันผูกพัน และคือเธอเท่านั้น วันนี้ฉันเพิ่งจะเข้าใจ
ไม่มีเธอมันดูเหงาๆ ยิ้มเศร้าๆบอกตัวเองไว้ นี่ยังไงโลกที่ไม่มี เธอแล้ว
เธอใช่ไหม ที่หัวใจของฉันผูกพัน และคือเธอเท่านั้น วันนี้ฉันเพิ่งจะเข้าใจ
ไม่มีเธอมันดูเหงาๆ ยิ้มเศร้าๆบอกตัวเองไว้ นี่ยังไงโลกที่ไม่มี เธอแล้ว
นี่ยังไงโลกที่ไม่มีเธอแล้ว..............
3** กลับมาถึงบ้านซะที นั่งรถร่วม 6 ช.ม. จะบ้าตายปวดหลังสุดๆ(เปงเพราะนั่งรถอุดรนี่หล่ะ!!ไม่งั้นคงถึงตั้งแต่4ช.ม.แล่ว..) ตอนนั่งรถครายโทรมามั้งม่ายรู้ตัว หลับอย่างเดียว55...เหนื่อย..ขนของย้ายหอก่าจะเสร็จสภาพตอนขึ้นรถดูคล้ายกลับวิ่ง100เมตรมา..บขส..55+ช่วยม่ายด่ายเน๊อะของมานเยอะนี่หว่า คนที่นั่งรถสาย8ข้างๆมองเราด้วยสายตาแปลกๆ คงจะสงสัยว่าอากาศก้อม่ายร้อนเท่าไหร่ แต่ทามมัยเจ้นี่(เราเอง) เหงื่อซกๆเลย กลับมาบ้านก้อดีใจแต่ก้อแอบเหงา ม่ายรู่จาทามอารายดี ออกแนวเซ็งๆ คิดว่านั่งเขียนไดอารี่ก้อคงจะดีเหมือนกันกลับมอจะด่ายมีไรอ่านขำ-ขำ เออ...วันนี้นั่งรถได้คุยกะเจนเพื่อนร๊าก..ก ม่ายด่ายคุยกานนานเมาส์ดังไปหน่อยม่ายรู้ไปรบกวนครายบ้างรึป่าว แต่ตอนคุยแอบเหงคุงป้าข้างๆมองด้วยสายตาอำมหิต สงสัยจาไปรบกวนการฝันของแกเหอะๆๆ และก้อตอนเปลี่ยนรถอยู่อุดรเกือบมีเหตุนองเลือด...........ด55+บริษัทรถแย่งคนกันเอง สงสัยเหงเรากะบี้ดเปงเชือกชักเยอ ดึงไปดึงมากลางบขส...อุดร เหอะๆแค่นั้นยังม่ายพอ ตะโกนว่ากันอีก!!!!ไอ้เราคนกลางทามงัยหล่ะ กลัวจะต่อยกันก้อปานนั้น แต่นะ..คิดอีกทีก้อเหมือนในหนังเลยอ่ะประมาณมีบี้ดเปงนางเอกแล่วมีพระเอก2คนมาแย่งกันกลางบขส..(คิดด่าย!!!)...ง่วงละไปนอนดีก่า...พรุ่งนี่จามาเขียนใหม่....................................สวัสดี
4**นอน...นอน...และนอน พักผ่อนจนเกินพอดี เฮ้อ!!ม่ายมีไรทาม ดูทีวีก้อม่ายรู้จาดูช่องไหน กลายเปงมานุดยุคหินไปซะและ ม่ายรู้ว่าแต่ละช่องมีรายการไรบ้าง เลยเซ็งๆตัดใจ...ม่ายดูก้อด่ายว่ะ....ปิดทีวีและนอนต่อ....ตอนเย็นๆแม่ฝากหั้ยไปซื้อแอลกอฮอล์มาหั้ยคนงาน...เหอะๆๆแม่คงม่ายรู้ดินะว่าสาวน้อยนางหนึ่งไปถามซื้อคนขายว่า....พี่!ขอเหล้าขาวกลมหนึ่ง...555+ดูแมนมั้กมาก คนขายออกแนวตะลึงงันเล็กน้อย55+
ขำขำ เออตอนดึก ด่ายคุยกะเล็กซี่เพื่อนรักอีกคน 55+ เด๋วก้อด่ายเจอกานแล้ว คิดถึงจัง วางโปรแกรมไว้ซะยาว แถมยังถูกประณามว่าม่ายติดต่อเพื่อนๆ ก้อคนมานม่ายมีตังเน๊อะ เด๋วเติมตังค์ต้องเปลี่ยนโปรใหม่ซะแล่ววว ต้องโทรนัดเพื่อนอีกหลายคน สาธุ........ขอหั้ยว่างตรงกานทีเถอะ...กิ้ง..เจน(ติดสอบ)..ตั๊ก..ซูจี..เล็กซี่555+
**6 เฮ้อ...วันนี้ออกไปเฝ้าร้าน ดันซวยมีลูกค้า เหนื่อยจัง....ง แต่วันนี้คง่มายมีไรสะเทือนใจเท่าข่าวไอทีวี..ตอนแรกก้องงๆ แต่พอดูสัมภาษณ์ของความรู้สึกนักข่าว ฟังแล้วก้อรู้สึกว่าเสียดายจังแฮะ ทำเอาคนที่มีอุดมการณ์ดีๆ หมดความตั้งใจ ฟังแล่วก้อเอากลับมาคิด จิงๆแล่วชีวิตคนเรานี่ สิ่งสำคัญที่สำหรับชีวิตคือไร อะไรคือแรงผลักดันหั้ยเราก้าวต่อไปในแต่ละวัน คำว่า" อุดมการณ์ "มีค่าเหนือคำว่าเงิน เปงสิ่งสำคัญที่จะช่วยผลักดันหั้ยเรามีชีวิตอยู่บนโลกนี้ด่ายอย่างมีความสุข และความภูมิใจ คนเราจะก้าวไปข้างหน้าด่ายอย่างไร ถ้าขาดอุดมการณ์ .........
7**ม่ายอยากกลับไปเรียนซัมเมอร์ เศร้า เรียนแค่3ตัว จาทามไรดีว๊า... เวลาเหลือเฟือ...เศร้าแยกห้องกะเพื่อน เศร้าจัง อยู่กันแค่2คน จาโดนกดดันมั้ยว๊า แต่ก้อนะ เพื่อนกันคงม่ายมีไร ขำขำ แต่เวลาก้อว๊าง...ว่าง เหงาแย่เลย
เปงเพราะพละตัวเดียวนี่หล่ะ ทามหั้ยต้องอยู่ทนทรมานที่มอขอ ต่อไป.......เศร้าๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ งานสมัยนี้ก้อหาม่ายด่ายง่ายๆ อยากทามงานจาด่ายม่ายต้องคิดมาก เอาแบบว่า ทามตั้งแต่เลิกเรยีนกลับอีกทีก้อเที่ยงคืนอารายแบบนี้อ่ะ เอาหั้ยเหนื่อยตายไปเลย จาด่ายม่ายต้องคิด วุ่นวายใจ เบื่ออ่ะ ..........เซ็ง
**10 โหะๆๆๆ วันนี้ตัดผมแล้ว.....เปลี่ยนลุคอีกรอบ ตอนแรกแม่บอกว่าผมเหมือนรังไก่ ( คิดสภาพไม่ออก!!!) ความจิงก้อชอบทรงเดิมอยู่แต่คนรอบข้างรับไม่ได้เท่าไหร่ เลยต้องส่องกระจก (ตักน้ำใส่กระโหลก) และตัดผมซะ!!!!! เหอะๆ ทรงเซอร์ๆ ก้อเท่ห์ดี ความจิงวันนี้มีแผนตั้งเยอะ แต่แผนก้อล้มหมด สุดท้ายไอ้ที่ตั้งใจว่าจะทำกลับไม่ได้ทำ แต่ที่ไม่อยากทำกลับได้ทำ (ตัดผม!!) พรุ่งนี้ว่าจะหนีออกจากบ้าน........55+ จะหนีได้รึป่าว!!! คิดหนัก แต่ก้ออยากไปจิงๆนะถ้าไม่ไปตอนนี้นะ คงไม่ด่ายไปแล้ว เสาร์หน้าก้อกลับแล่ว...เศร้า
***13 อ้ายยยยยย!!!!!!จะบ้าตาย เกิดอารายขึ้นเนี้ยยยย ทามมัยเวบมอขอเข้าม่ายด่าย ระบบเน่ามาก เข้ามา2วันและยังเข้าม่ายด่ายเลย ที่กังวลม่ายช่ายเรื่องดูเกรด แต่ช้านจะจ่ายตังค์ทันมั้ย*****นี่หล่ะปัญหา ม่ายอยากรบกวนเพื่อนหั้ยไปจ่ายหั้ยที่มอขอ หุหุ เงินม่ายช่ายน้อยๆๆ เกรดออกและ มีทั้งเกินคาดและผิดคาดอยางแรง ออกแนวเศร้าๆอ่ะ parasiteตัวดี อุตส่าห์อ่านแทบเป็นแทบตายจนเปงลมคาห้องสอบ แต่ไหงออกมาผิดคาด เศร้าๆๆๆๆๆๆๆ แต่ที่เกินคาดคือHematoออกแนวอ่านม่ายจบแล้วไปสอบ แต่เอ้ย!!!ออกมาดีเกินคาดหวัง
Clin Chem เหอะๆๆๆ ก้อม่ายด่ายมีความหวังมากอ่ะนะ ก้อม่ายด่ายอ่านไปสอบเลยอ่ะ เอาความรู้ที่**พี่ช่อ**ติวหั้ยล้วนๆๆไปสอบ เหอะๆๆ หวังเกินC+คงมากไปด่ายแค่นี้ก้อดีแล่วๆๆๆๆ ขอบคุงพี่ช่อมากๆๆที่อุตส่าห์ติวเข้มหั้ยน้องสุดโง่คนนี้ เปงอารายที่เกลียดเข้าไส้ วิชาคำนวณ นึกว่าจาหนีรอดปลอดภัยแล้ว ยังต้องเจออีกจนจบปี4 เฮ้อ!!!น่าเหนื่อยจาย ต่อไปเหลือแต่วิชาที่เน่าๆทั้งนั้นเลย กลัวที่สุดเลยก้อคือพวกวิชาคณะแพทย์นี่หล่ะ ออกแนวทามม่ายด่ายเลยจิงๆๆเพราะอ่านม่ายจบ เนื้อหาเยอะโคตรPhysioนี่สุดๆๆม่ายหวังเกินCถ้าด่ายนี่ถือว่าสุดยอดแล้ว........patho อืม....อันนี้ก้อคิดหนัก เพราะเลือกอ่านเอา แต่อุ่นใจอยู่ที่มิดเทอมทำไว้Ok....(รึป่าว) และที่หนักใจสุดๆ คือชีวะสถิติ เรยีนม่ายเข้า โดดด้ายเปงโดด หลับด้ายเปงหลับ*** กลัวมานฉุดเกรดลงอย่างแรงอ่ะ!!2หน่วยเชียว และสุดท้ายbacteria 555+ อันนี้น่าห่วงสุด แต่ยังดีที่หน่วยเดียว อ่อImmunology อันนี้ม่ายค่อยแน่จาย ลูกผีรึคน เพราะถามว่าทำด่ายมั้ย ตอบคือทามด่ายนะ แต่จะถูกรึป่าว นั่นหล่ะ ที่หนักใจ เพราะช้อยหลอกลวงกันสุดๆ ประมาณว่าถ้าอ่านไปม่ายละเอียดพอ คุณจะคิดผิดทันที หรือถ้าคุณรู้ครึ่งๆกลางๆคุณจะหลงกะช้อยอาจารย์ทันที อ่ะนะ แต่ถ้าคุณรู้และจำด่ายช้อยที่ถูกต้องมันม่ายด่ายมีแค่ข้อเดียวแต่ดันมี2ข้อหั้ยคุณเลือกที่ถูกที่สุด555555+ แบบนี้มานจะได้มากก่าCด่ายงัยฮือๆๆๆๆ เฮ้อๆๆ อารายมานจะเกิดก้อต้องเกิดอ่ะนะ ทามดีที่สุดแล้วนี่นะ จะdogกี่ตัวก้อต้องมาลุ้นกัน......สาธุ.....ลูกม่ายอยากเลี้ยงหมาเลยยยยยย ขอหล่ะเจ้าค่ะ........
เคมีคลีนิก และปรสิตวิทยา สอบผ่านไปแล้ว...ร่างกายเริ่มรับไม่ไหวแต่ใจยังสู้!!!เหนื่อยจัง ใกล้ถึงสัปดาห์นรก คิดได้งัยอ่ะอาจารย์ Physio/patho/bacteria/Hemato 4วิชาต่อกัน นักศึกษาก้อคนนะค๊าบบบ ไม่ใช่หุ่นยนต์จะตายหั้ยด่าย พ่อจ๋า....แม่จ๋า.....ลูกจะตายแล่ววว คิดถึงบ้านอยากกลับบ้าน...น เมื่อวานอ่านๆๆอยู่ก้อปวดตาขึ้นมาเฉยเลย เฮ้อ!........ปี3ยิ่งหนัก พี่บอกว่าปี3อ่ะ จะทำหั้ยน้องๆๆรู้ว่า "นรก" มีจิง แล่วช้านจะตาปอดก่อนมั้ยนิ เฮ้อออ!!ถ้าผ่านสัปดาห์หน้าไปได้ก้อคงจะดี สอบเสร็จ อยากไปเที่ยว หนีออกจากมอไปที่ไกลๆๆๆๆ.......ชักไม่แน่ใจ ว่าจะกลับบ้านรึอยู่ทำงานต่อดีคิดถึงพ่อกะแม่อย่างแรง...คิดถึงเพื่อนด้วยอยากกลับไปตอนมัธยมจังเลยยยยยยย ว่าแล่วก้อไปอ่านต่อดีก่าใช้เวลาหั้ยคุ้มค่า Pat้้้hology จงเจริญญญญญญญญ!!!!!!!!!!!!!!!!
pathoและphysioผ่านไปแล่ว รู้สึกว่าเพื่อนจะทามกันด่ายมากๆๆ ฟังแล้วก้อเศร้า.........หน่วยกิจเยอะด้วย เครียดจัง!! แต่นะ ต้องตั้งใจ..ทามวิชาใหม่หั้ยดี ที่สุด ต่อไปก้อแบค+ฮีมาโต แบคนี่ก้อคิดมากอยู่ ฮีมาโตก้อนะเยอะอ่ะ จะอ่านจบมั้ย***
ทำหั้ยดีที่สุดละกันนะ ออกมายังงัยก้อช่าง!!! อีกไม่นานก้อสอบเสร็จแล้ววว....
ดีใจ-ดีใจ( ฮืออออออ ..... จะตายแร่ววววว )
** บางครั้ง....เวลาก้อเปงคำตอบที่ดีสำหรับหลายๆสิ่งที่เราตอบไม่ได้ เราเสียเวลามากมายไปเพื่อไรกัน....บางครั้งคนที่เราคิดว่าใช่...รอมาตั้งนานแต่บางทีอาจจะคิดผิด.. เวลาผ่านไปทำหั้ยเราได้คิดทบทวน บางทีเราอาจจะคิดผิดมาตลอด....ต้องกลับมาคิดทบทวนอีกรอบว่าควรจะรอต่อไปหรือเริ่มต้นใหม่ดี.......เศร้า
เหลือวิชาสุดท๊ายยย immunology เฮ๊อ!!!ช่วงเวลานรกกะลังจะปิดฉากลงอารมณ์ดีเปงพิเศษ สอบม่ายด่ายแต่ก๊อดีใจ...ทรหดดี!! จะด่ายกลับบ๊านนแล่ววว ดีใจสุดๆๆ ตอนนี๊ไม่อยากไปเที่ยวแล่วอยากกลับบ๊านนน.....อย่างเดียว กลับบ๊านนนนๆๆๆๆๆๆ
สิ้นสุดกันที ไม่ว่าชาตินี้ชาติไหน แค่นี้ก้อสาแก่ใจ ทำไมช้านจึงต้องทนนน โอ้ยสอบเสร็จล่ะมีความสุขจิงๆๆ เหลือแต่ขนของย้ายหอ เท่านี้ก้อสบายแล่ว
จบสิ้นการเขียนบันทึก ทรหด....
กราบสวัสดี..........จบ
Tools 
กลับมาเหนือ่ยแทบตาย เจ็บคอ โ-ตร ๆ 
